sanalsahne.com

jokersin: Biliyor muydunuz?; Sıcacık evlerimizde, Kemal Sunal...

Wed, 15 Feb 2012 16:10:04 +0200

Biliyor muydunuz?; Sıcacık evlerimizde, Kemal Sunal filmlerinde hala gülerek izlediğimiz bir adam, 20 yıl önce 14 Ocak günü donarak ölmüştü..

Yadigar Ejder Gerçek adı Yadigar Kuzu, (5 Ekim 1947, Sivas - 14 Ocak 1992, İstanbul), Türk sinema sanatçısı.
İstanbul’da, Taksim Parkı’nda, ahşap bir bankın üzerinde üşüye titreye, donarak öldü..
“Türk sinemasının dev adamı” olarak bilinen sanatçı, 100’ün üzerinde filmde yardımcı oyuncu olarak rol almıştır. Ev kirasını ödeyemediği için evinden çıkartılmış, geceyi geçirmek için gittiği Taksim parkında, bir bankın üzerinde donarak hayata veda etmiştir. Kemal Sunal’ın nerdeyse bütün filmlerinde rol almıştır.
“Tipi azmandı ama kuzu gibi adamdı. Zaten soyadı da Kuzu’ydu. Yapımcılar şekli şemaline bakıp ‘Ne Kuzu’su kardeşim. Sen ejderha gibi adamsın. Soyadını Ejder yaptık’ demişlerdi..

20 yıl önce 14 Ocak günü bir sanatçı donarak öldü!..
Bağışla bizi..
Şanssızlığın “bizim” sanatçımız olmandı..

YATTIĞIN YER SICACIKTIR UMARIM..

Mehmet Sonat / 30.01.2012

BİR PARAGRAF: Polis Dedektifliğinin Tarihi 1750-1950

Mon, 13 Feb 2012 18:18:43 +0200

BİR PARAGRAF: Polis Dedektifliğinin Tarihi 1750-1950:

birparagraf:

Sherlock Holmes’un ‘gerçek’ ataları

Polisiye yahut dedektif hikâyesi dendiğinde artık akan sular durur oldu. Televizyonlarda yayınlanan ve izlenme rekorları kıran yerli yabancı dizileri bir gözden geçirdiğimizde büyük çoğunluğunu polisiyeler oluşturuyor. Gün geçmiyor ki hayatımıza yeni bir…

lucy-in-the-marmalade-sky: “Aslında hiçbir şey kâr değil...

Mon, 13 Feb 2012 17:54:18 +0200

lucy-in-the-marmalade-sky:

“Aslında hiçbir şey kâr değil insana
Ne gücü ne zayıf yanları ne de yüreği
Gölgesi bir haç gölgesidir kollarını açsa
Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi
Tuhaf bir ayrılıktır hayatı kapkara

Mutlu aşk yok ki dünyada “

Çeviri: Cemal Süreyya

manyetikbant: Bosco Delrey - Get Outta Dodge (Everybody Wah,...

Mon, 13 Feb 2012 17:53:00 +0200

manyetikbant:

Bosco Delrey - Get Outta Dodge (Everybody Wah, 2011)

Sırf kalanın seni ne kadar özleyeceğini merak ettiğinden gitmek mümkün.

Photo

Mon, 13 Feb 2012 17:52:39 +0200

Photo

Mon, 06 Feb 2012 21:36:32 +0200

adapakokain: Caterina Caselli -Ma Che Freddo Fa D’inverno il...

Mon, 06 Feb 2012 21:34:28 +0200

adapakokain:

Caterina Caselli -Ma Che Freddo Fa

D’inverno il sole stanco
a letto presto se ne va.
Non ce la fa più.
Non ce la fa più.
La notte adesso scende
con le sue mani fredde su di me.
Ma che freddo fa.
Ma che freddo fa.
Basterebbe una carezza
per un cuore di ragazza,
forse allora si
che t’amerei.

ceyhunerdas: Bu yazılar, seni benden önce görmek...

Mon, 06 Feb 2012 21:20:20 +0200

ceyhunerdas:

Bu yazılar, seni benden önce görmek bahtiyarlığında oldukları için onları kıskanıyorum…

Nâzım Hikmet Ran

Photo

Mon, 06 Feb 2012 13:58:54 +0200

theatral: “Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en buyuk kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar...

Mon, 06 Feb 2012 01:13:59 +0200

theatral:

“Geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en buyuk kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır. Bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir. Yokluklari hayatımızdaki varlıklari haline gelir. Hep, ama hep hatırlarız.

Ne biçim kaybetmektir bu?”

Murathan Mungan

resmin rehindir gurbetimdegurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasabave senin kederini...

Mon, 06 Feb 2012 00:49:15 +0200

resmin rehindir gurbetimde
gurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasaba
ve senin kederini ıslatan o yağmurlar rehin

alnı özlemle dağınık bir akşam getirdim sana
sar, büyüt ellerinle, konuk et sıcaklığına
konuk et kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana…

ve akşam, bir kez daha
saçlarını topla ve dağıt sesini rüzgârlara
“bir of çeksen karşıki dağlar yıkılır”

çekmiyorsun!

akarsuları imrendiren yüzün de
sabahçı kahveler de biliyor
“görüşmeyeli yorgunum”
yıkık kentler kanadı sevinçlerimle
görüşmeyeli ya sen nasılsın
adım, adresim durur mu defterinde?
şimdi siirt’te koyun kokulu bir gecedeyim
beynimde iklimsiz papatyalar
ve kuşatılmış bir akşam duruyor penceremde

sokakların gün batınca neden boşaldığını
ve yüreğimin neden kabardığını bilmiyorum
konuşsam: sessizlik/gitsem: ayrılık

sonra kıpırtısız yasladım göğsümü boğulmuş güne
al bu çağrıları sulara göm, o uzak sulara
gurbetini rehnetme özlemimde…

Yılmaz Odabaşı - Konuşsam Sessizlik - Gitsem Ayrılık

Bir gece, Gecede bir uyku.. Uykunun içinde ben.. Uyuyorum, Uykudayım, Yanımda sen. Uykumun içinde...

Mon, 06 Feb 2012 00:16:00 +0200

Bir gece,

Gecede bir uyku..
Uykunun içinde ben..
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen.

Uykumun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben..
Bir yere gidiyorum,
Delice..
Aklımda sen.

Ben seni seviyorum,
Gizlice..
El-pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden,
Tek hece.

Seni yitiriyorum
Çok karanlık bir anda..
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda.
Güzelce..

Özdemir Asaf

Photo

Mon, 06 Feb 2012 00:06:51 +0200

melancholy by Slawek Gruca

Sun, 05 Feb 2012 15:12:00 +0200

melancholy by Slawek Gruca

Eternal Sunshine of the Spotless Mind Everybody’s Gotta Learn...

Sun, 05 Feb 2012 15:08:47 +0200

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Everybody’s Gotta Learn Sometimes - Beck

Photo

Fri, 02 Dec 2011 20:08:51 +0200

Photo

Fri, 26 Aug 2011 05:01:05 +0300

colourbomb: Jeremy Enecio

Fri, 26 Aug 2011 04:59:52 +0300

colourbomb:

Jeremy Enecio

DOST’UN GÖZYAŞLARI

Sun, 26 Dec 2010 23:49:00 +0200

Bazı şeyleri anlatamazsınız. Belki uğraşırsınız ama… anlatamazsınız. Her denemenizde harfler inat eder kelime oluşturmamak için; beyniniz normalin dışında işler. Çözmeye değil de bozmaya uğraşır sanki süregelen algı sürecinizi.

Ama anlatmam gerek.

Çünkü bazı şeyleri anlatmalısınız. Belki zorlanırsınız ama… anlatmalısınız. Bilmiyorum anlatabildim mi durumumu.

Beynim normal yollarla anlamama, anlatmama izin vermediği için biraz dolambaçlı olacak belki ama bu uğraşa mecburum.

…

Dost kelimesi derin bir kelime, belki tüm kelimelerin en derini. Herkese öyle kolay kolay dost demez kimse. Çoğu, hayatı boyunca bir kişiye bile demez hatta. Bir süreci vardır DOST kelimesinin o daracık haznesine birilerini sığdırmanın.

Çok ayrıntılı anlatmaya gerek yok aslında bu süreci. Herkes kendi içinde bir yerde yaşamış veya yaşayacaktır bunu. Bu hikayenin konusu daha sonrası…

…

En son gördüğümde bir dağa benziyordu aslında. Karşısına geçince öyle bir kerede tamamını göremeyeceğiniz bir dağ. Zirvesi için ellerinizi gözlerinize siper edip yukarı bakmanız gerekir; ki o zaman bile bulutlar engeller sizi. Ulaşmaksa imkansız gibiydi.

Ama kafaya koymuştum, ne olursa olsun tırmanacaktım. Eteklerindeki sarp kayalıklarda bir geçiş noktası ararken neredeyse tüm çevresinde dolandım. Sonunda küçük ama zorlu bir aralık bulduğumda dikkatli ama kendinden emin bir yavaşlıkla aralığa yöneldim.

Etrafım birden kayalıklarla kaplanınca bir an kaçmak geldi içimden ama korksam da ilerlemeye devam ettim. Etmeliydim. Ne kadar yürüdüm bilmiyorum. Fakat sonunda arkamdaki ışığın iyice azalıp karanlıkta kaldığımı hatırlıyorum. Bir süre elim ilerde duvarları yoklaya yoklaya ilerledim. Gözümün karanlığa alışmasından mı yoksa bir yerlerden yine bir ışığın sızmasından mı bilmiyorum, yine önümü görebilmeye başlamıştım.

Yorulmaya başladığımı hatırlıyorum. Ama bu yokuş yukarı çıkmaya başlamadan mı yoksa ondan sonra mı kestiremiyorum. Oturup dinlendim ve nerden geldiğini bilmediğim birden yanımda beliriveren suyu bir dikişte bitirdim. Ardından yiyecek bir şeyler gelmesini bekledim ama aslında ihtiyacım yoktu. Sadece gelip gelmeyeceğini merak etmiştim ve gelmemişti.

Yokuş yukarı tırmanmam oldukça uzunca bir zamanımı aldı. Belki birkaç gün, belki birkaç ay… ama gerçekten uzun. Kim bilir belki de birkaç yıl. Çok kere durup dinlendim. Beliren suları içtim, yemekleri yedim –evet ihtiyacım olduğunda yemek de beliriyordu- ve sanki birisi beni dinliyormuşçasına anlattım da anlattım.

İşin garibi beni gerçekten birisi dinliyordu. Daha doğrusu bir şey. Çünkü benim hislerimle beraber yolumun tepkileri de değişiyordu. Belki tam ifade edemedim ama bulabildiğim en yakın cümleler de bunlar.

Zaman zaman ben de sessiz kalıp etrafımı dinledim. Anlamlı sesler duymadım ama ayağımın altından kayan bir taş parçasının sesinin altında bile çok derin bir şey olduğunu hissettim. Her adımda daha bir dikkatle dinledim o ses olmayan sesleri ve çok sonraları anladım biraz. Bir şey daha anladım o zaman. Benim de konuşmama gerek yoktu. Hissettiklerim yeterliydi.

Artık zaman kavramım tamamen kaybolduğu günlerden birinde bir şey denedim. Gözlerimi kapatıp yürüdüğüm yoldan bütün taş parçalarının kaybolduğunu, yolumun tamamının çimenlerle kaplı olduğunu hayal ettim. Bir süre açmaya cesaret edemedim gözlerimi. Aramızdaki bağın benim hayal gücümden başka bir şey olmamasından korkuyordum. Ama sonunda yine de açtım.

Bir yerlerde olacağını bilsem de gördüklerim beni yinede şaşırttı. Kafamdakinin aynısı değildi aslında. Her yer çimenlerle kaplanmamıştı ama taşlar kaybolmuştu. Köşelerde yer yer çimen birikintileri vardı. Yani en azından benim için uğraşmıştı.

İçimden bir ses bunun karşılıksız olmadığını, eninde sonunda benimde bir şeyler yapmam gerekeceğini söyleyip dursa da öyle bir şeyin gerektiğini hiç hatırlamıyorum. Hiçbir şey yapmadım demiyorum, ama bunu onun iyiliğine karşılık yapmadım. İstediğim için yaptım.

Bir gün, durup dururken bir ses duymaya başladım. Kalp atışı gibi duyulan ama içine dolan, beni kendine çeken kucaklamak isteyen, yardım bekleyen bir ses. Koşmaya kalktım ama ses birden kesildi. Anlaşılan daha zamanı gelmemişti.

Ben de bekledim. Sesi tekrar duyana kadar tırmandım da tırmandım. Sonunda tekrar duyduğumda artık gökyüzünü görebiliyordum. Uzaktı ama yine de görebiliyordum.

Bu sefer ses çok daha uzun sürdü. Ben de duydukça koştum. Kesildiğinde istemeye istemeye yavaşladım ve sonunda durdum. Susamıştım, acıkmıştım ama istemiyordum. O sese gitmek yardım etmek istiyordum. Ama önüm birden su ve yemekle tıkandı.

Yememi istiyordu. Kendi sıkıntısının içinde beni düşünebilecek kadar da olgundu işte. Bu yüzden yedim ve içtim.

Yolumun sonlarına geldiğimi hissetmeye başlamıştım. Işık daha da büyümüştü artık. İstesem birkaç saatlik bir yürüyüşle çıkıp gidebilirdim buradan. Ama o anda bir şey oldu. Hemen yanımda bir yol daha belirdi. Şimdiki yoluma kıyasla çok daha zorlu gibi görünüyordu. Neredeyse yürünmeyecek kadar dik ve ufak kayalıklardan oluşuyordu.

Ardından ses de geri geldi. Dikkatle dinleyince açılan yoldan geldiğini anladım. Şimdi önümde iki seçenek vardı ama ben ikincisini hiç düşünmeden yeni yoluma daldım. Yapmam gereken şey oradaydı ve yapmadan çıkmayacaktım.

Aralıktan nasıl yürüdüğümü, ne kadar zorluk çektiğimi anlatmaya gerek duymuyorum. Biraz düşününce tahmin edersiniz zaten. O yüzden artık sona geliyorum.

Yolum bitince bir açıklığa çıktım. Birden suratıma bir sıcaklık hücum etti. Nerede olduğumu anlamıştım artık. Bir volkandaydım, dostumun kalbinin içinde…

…

Volkan taştı ve bir damla gözyaşı yanaklarından aşağıya süzüldü. Elime bir mendil alıp bekledim. Yapmam gereken sadece oydu. Elime bir mendil alıp beklemek…

(* Ramadan VATANSEVER’e ithafen…)

Nuri KURUCU

26 Aralık 2010

23:43

Unutmadan Söyleyeyim...

Mon, 20 Dec 2010 21:04:00 +0200

Aslında ilginç bir şey yok hayatımda… Sıradan biriyim. Sıradan ve…

Yaklaşık on iki yıldır polisim: cinayet masasında, çoğunuzun anlayamayacağı bazı saçmalıklarla uğraşıyorum. Saçmalık derken gerçekten saçmalığı kastediyorum. İşimden bahsetmeye gerek yok sanırım. Bu hikâyede sanki biraz arka planda kalacakmış gibi geliyor bana.

Polis olduğum yıldan beri evliyim: mutlu bir evlilik… İki tane de çocuğum oldu: en son dokuz yaşında gördüğüm bir kızım Sema ve yine en son beş yaşında gördüğüm oğlum Semih. Bundan bir sene öncesine kadar ikisi de inanılmaz sevimli çocuklardı. Sema hala sevimlidir diyebilirim. Yani… en azından hala tek parça halinde. Huzur içinde yatsın…

Semih? Son gördüğümde sevimliliğinden pek eser kalmamıştı diyebilirim. Yine de biraz göreceli bir durum. Çocukların sevimliliğini yüzlerine bakarak belirliyorsanız sizinde düşünceleriniz benimkinden pek farklı olmayacaktır. Şuan o da huzur içinde mi yatıyordur bilemiyorum. Siz olsanız yatamazdınız herhalde. Ne mi oldu? Biraz sabredin…

Karımla polis okulu sınavlarına girerken tanıştık. Polis olmak için can atıyordu. Şimdi yazar. Çok enteresan değil mi? Aslında değil. Hepimiz içimizde bir yerde hayatlarımızın kontrolünün elimizde olmadığını biliyoruz zaten. Ama gereksiz yere çabalamaktan ve arkasından üzülmekten de bir türlü kendimizi alamıyoruz. Yanlış anlamayın, kader denen saçmalıktan bahsetmiyorum. Bahsettiğim şey çok daha… Doğru kelime komik de olabilir acılı da. Gelin biz bunları bir araya getirip ironik diyelim. Niye? Bir düşünün bakalım…

Karıma dönersek; kendisi, çocuklar için, geceleri altlarına kaçırmalarına sebep olan kitaplar yazıyor. Her yazdığı kitap en çok satanlar listesinde aylarca kaldı. Bunlardan on tanesi, iki tane serserinin, yanlış zamanda yanlış yerde olan çocuklara yaptığı eziyetleri filan anlatan “Dehşet Zamanı” serisi. Kitaplardan birini okuduğumda ben bile altıma edecektim. Zamane çocukları biraz aptal sanırım. Aslında sanırım bile iyimser bir ekleme oldu. Hepsi birer aptal! Kendi çocuklarımda bu genellemenin içinde merak etmeyin. Bir zamanlar sevimli olan iki aptal…
Kendi çocukluğumu düşünüyorum da; okuduğum en korkutucu kitap, John Steinbeck’in Fareler ve İnsanlar kitabıydı. Neresi korkutucu diyebilirsiniz. Aslında şimdilerde bende aynı soruyu kendime soruyorum. Cevabıysa hep aynı oluyor: Bilmem…

Karım on yedinci kitabını da yayımcısına gönderip, artık yazmayacağını söylediğinde televizyonda yeni çıkan bir bilgi yarışmasını izliyordum. Şuan adını bile hatırlamıyorum. Ama karımın ağzından artık yazmayacağını duyduğumda hissettiğim rahatlığı daha dün gibi hatırlıyorum. Niye rahatladığımı o zaman bilmiyordum. Şimdi de bilmiyorum. Belki de ailesine daha fazla zaman ayırabileceğini düşünmüşümdür. Belki başka bir sebebi vardı. Önemli de değil zaten. Önemli olan ne? Bence burada önemli bir şey yok. Zaten hayatımızda önemli olan bir şey yok. Var mı? Güldürmeyin beni. Bu sefer iyice bir düşünün bakalım…

Yazmayı bırakınca daha iyi biri oldu bana göre. En azından yatakta daha istekliydi. Çocuklara hiç sormadım ama sanırım onlar annelerinin yazmayı bırakmasından pek hoşlanmamışlardı. Bundan emin değilim. Artık olamam da zaten. Ne de olsa artık huzur içinde yatıyorlar. En azından birisi…

İnsanın yapacak işi olmayınca neler yapabileceğini tahmin edemezsiniz. Belki de edersiniz… Açıkçası ben o zamanlar edemiyordum. Kızımızı arka bahçeye gömerken bile hiç bir şeyin farkında değildim. Zaten farkına varılacak bir şeyin olup olmamasından da şüpheliyim ya! En azından tek parça halindeydi. Ve hala sevimliydi…

Semih? Biricik oğlum. Benim karımın yaptıklarını fark etmem tam bu noktada başlıyor. Aslında kendi yaptıklarımı da diyebiliriz. Oğlumun yüzünü en son gördüğümde, yüzünün yarısı annesinin ağzındaydı. Ama hala canlıydı. Boğazından çıkan ses uzaktan gelen bir tren düdüğüne benziyordu. Gözlerinden sadece bir tanesi yerindeydi. Yaptığı için karıma kızmadım. Sizde onun açısından baksanız sizde kızmazdınız. Bana da kızmayın, sonuçta hayat arkadaşıma katıldım…

İstesem onu hastaneye götürüp yaşamasını sağlayabilirdim. Yapacaktım da… Ama kalan tek gözüyle bana bakışı aklımı başımdan aldı. Koşarak gidip yüzünün o bölümünü de ben ısırdım. Çığlık sesi gelmedi. Çünkü ben o gözle uğraşırken annesi ses tellerini çoktan halletmişti.

Beni delirten o bakışta ne gördüğümü merak ediyor musunuz? Söyleyeyim. Çocuklarımın aptal olduğunu düşünmemin sebebini gördüm. Böyle biteceğini baştan beri bilen; ama yinede görmek isteyen, görünce de rahatlayan birinin bakışı. İşte zamane çocukları böyle… Cesur aptallar!

Bir ayrıntıyı atladım sanırım. Karım yazmayı bıraktığı ilk günlerde, can sıkıntısından kurtulmak için, akşamları bana kitaplarını okumaya başladı. O ürkütücü şeyleri başkasından dinleyince o kadar korkutucu gelmiyor. Aksine çekiciydi!

Şimdilerde biraz komşu sıkıntısı çekiyoruz. Taşınanların sürekli çocukları öldürülüp duruyor. Hepsi ağlıyor, sızlıyor ve taşınıyorlar… Ama bir türlü katilleri bulunamıyor. Aslında gözlerinin önünde ama kimsenin bu tarafa baktığı yok. Üstelik en büyük şüpheli de biziz değil mi? Hollywood Kanunlarının, Polisiye Film Yasasının, Seri Katiler maddesine göre çoktan hapsi boylamış, belki de idam ettirilmiş olmalıydık.

Niye mi hala evimizdeyiz? Birinci sebebi: hayatın Hollywood olmadığı gerçeği. Ki bunu zaten hepiniz biliyorsunuz. İkinci sebebiyse sanırım benim… Cinayet masasında olduğumu söylemiştim değil mi? Peki bir sürü saçmalıkla uğraştığımı?

Unutmadan söyleyeyim: benim hayalim anaokulu öğretmeni olmaktı.

İronik değil mi? Bence de!

28.04.2009

3:33 PM

Kütahya